heyrðu, ég ætla aðeins að droppa inn smá myndlíkingu. finnst nefnilega frekar gaman að breyta einhverju sem er kannski illútskýranlegt yfir á einfaldara, stundum flóknara, form. svona í tilefni dagsins verður viðfangsefnið líf.

lífið er listaverk, vil ég meina, og við erum listamennirnir. það er svosum alveg sama hvernig listaverk um er að ræða en tökum sem dæmi málverk. við byrjum með efniviðinn, málningu og striga. síðan ímyndum við okkur hvernig haga skal pensildráttum verksins og fáum heildarmynd af því í huganum. reyndar held ég að það sé mjög algengt að fólk hefjist handa áður en það hefur mótað heildarmynd verksins. byrji bara að mála og er svo statt í mikilli klemmu þegar það hægir á sér. ekki gott, ekki gott. þegar við sem sýnum hins vegar fyrirhyggju byrjum síðan að mála verður umhverfið, grunnurinn ef um t.d. landslagsmálverk er að ræða, fyrsta verkefni okkar. sumir mála í björtum litum, aðrir í miður dekkri litum. síðan koma minni grunnatriði þegar örlítið lengra er haldið á lífsleiðinni og enn minni atriði, mikilvæg þó, þegar lengra er haldið og svo framvegis og svo framvegis. stundum horfum við hins vegar á verkið og uppgötvum að stórt og mikilvægt atriði vantar. ætli við séum kannski ekki bara stanslaust að lenda í því. einhver innbyggð fullkomnunarárátta. veit ekki. já, ég held að mín skoðun sé sú að málverkið verður aldrei fullklárað. alltaf erum við að bæta við og mála yfir, oftast smáatriði þó. en það mikilvægasta er að vera sáttur með heildarmyndina. hún er það traustasta. líkt og hugurinn er traustari en gjörðirnar þó þær séu afleðingar hugans.

túlkið þetta sjálf, allavega nenni ég því ekki, segi nú ekki ef þið nennið því ekki.

komið gott.

siggi

 Ég rakst á furðulega góða setningu þegar ég var að fletta bók heima hjá ömmu og afa á sumardaginn fyrsta. mörgum finnst ég kannski vera klikkaður en bókin heitir 1000 vísdóms-spor. allavega. ég hef svolítið verið að velta mér upp úr hlutum undanfarið en ekki fundið almennilegt orðalag á meintar hugsanir. en viti menn, þarna mætir mér setning upp úr þurru og leysir allar stíflur í kollinum á mér. ekki lesa lengra ef þið nennið ekki að velta ykkur upp úr þessu. í bókinni sagði: Að vera en ekki að gera; það er lífið. kannski full djúpt en samt ekki. mér finnst sumir nefnilega vera yfirborðið eitt og sér. framkvæma hlutina í merkingunni að framkvæma þá til þess að aðrir hækki viðkomandi í áliti hjá sér eða til að gera betur en aðrir, í stað þess að framkvæma þá af einlægni og finna inni í sér þá tilfinningu að viðkomandi sé að gera gott, ekki bara fyrir aðra heldur meir fyrir sjálfan sig. svo við höldum áfram á þessum nótum stóð einnig í bókinni: sá veit margt er mennina þekkir, en mest veit sá er þekkir sjálfan sig.

jæja, segjum þetta gott í bili. ótrúlegt hvað maður getur endalaust bullað.

með von um gleðilegt sumar.

siggi

já það eru loksins komnir páskar, með öllu tilheyrandi. það fyrsta sem skýtur upp kollinum í huga margra þegar minnst er á páskana er hvað?? jú, mikið rétt. páskaegg(-IÐ). skrítið ha? sjálfur ætla ég að taka þessu með nokkurri ró þó að súkkulaðiflykkið blasi við mér í hvert sinn er ég opna ísskápinn. auðvitað næli ég mér í eitt og eitt stykki en þó i hófi. eða það er stefnan. kannski er þetta ágætis tímasetning á komu páskanna fyrir mann. ekkert er betra en nokkur súkkulaðistykki þegar lærdómsbækurnar eru í þann mund að kæfa mann. þá er ég auðvitað að tala um undirbúning fyrir samræmdu prófin, eins sniðug og þau eru nú. pælið samt í þessum sið. að gefa hvoru öðru kíló af súkkulaði sem tákn um væntumþykju. menn uppskera ekkert annað en magaverki og himinhá tannlæknagjöld af þessu. er það öll væntumþykjan? af hverju gefur fólk hvoru öðru ekki páska-salatbakka, líkamsræktarkort eða því um líkt? það stuðlar allavega að hollustu og heilbrigðu líferni. já menn spyrja sig. segi ekki meir.

jú kannski:

málshátturinn sem faldi sig í egginu mínu var þó nokkuð góður, þó fyrr hefði verið!! hann hljóðar á eftirfarandi vegu:

Segðu ekki allt sem þú hugsar en hugsaðu allt sem þú segir.

megi margir taka þetta til sín!!!!

amen

 já ég ákvað að koma á fót svona lítilli blog-síðu. veit ekki hvernig mér mun ganga og ég lofa engu svo þið, sem nennið að lesa þetta, gerið ykkur grein fyrir því. hugmyndin hefur svolítið verið að vesenast í mér og af hverju ekki að láta slag standa. nú ef þetta gengur ekki þá er það bara þannig. mörg af ykkur eru kannski að leitast eftir myndum, slúðri og svoleiðis en ég veit ekki hvort að leit ykkar muni bera nokkurn ávöxt hér. og þó. maður veit aldrei. jæja ég er þá loksins byrjaður á þessu. hef þetta ekki lengra.

listin við að ná árangri er að byrja. common sense. eða bara vitleysa í mér??