ég held að ég sé við það að hafna hugtakinu tími. þegar allt er á fullu hjá manni og hvert verkefnið tekur við af öðru er eins og tíminn sé ekki til. hann minnir hins vegar rækilega á sig þegar maður situr t.d. heima veikur og bíður eftir að maður fari að gera eitthvað af viti. eilífðaraugnablik hvað svo sem það þýðir. maðurinn áttar sig fyrst á sjáfum sér þegar hann hefur losað sig við hugtakið tími og allt sem því fylgir.

mér finnst eins og síðasta færsla mín á þessari síðu hafi verið færð í gær en svo er aldeilis ekki. margt hefur borið á daga og góma mína síðan þá og flest af því góða. kannski það besta sé að flest megum við öfunda sjálf okkur af því sem við erum og eigum. mér finnst of margir öfunda nágrannan af grænna grasi en þess sjálfs því að við ákveðum hversu grænt grasið okkar er. auðvitað verða árstíðaskipti í lífi allra en garðurinn blómstrar ávallt á ný og því betur sem við hirðum um hann því fallegri verður garðurinn. horfum á garð nágrannans og dáumst að fegurð hans. lítum svo á okkar eigin og finnum sannleikann. við erum örlagavaldar okkar sjálfra.

fyrir stuttu fékk ég mér google earth forritið og þvílík snilld. það liggur við að maður geti horft inn um glugga nágrannans. ég er ekki enn búinn að finna mig þegar myndirnar voru teknar en það skiptir kannski ekki öllu máli þegar maður skoðar þetta dæmi fattar maður fyrst hversu pínkulítill maður er í raun og veru. eða hvað?

på gensyn

siggi

jæja, vikuleg uppfærsla. eða kannski bara útdráttur frá deginum í dag því að það gerðist ekkert merkilega frásagnarvert í liðinni viku. vakna - skóli - læra - æfing - læra - sofa. ég held að versta fangelsið sé að vera fastur í eigin rútínu. það er allavega ekkert sérstaklega spennandi.

en í dag brá ég mér aðeins frá henni, og það nokkuð skemmtilega. það var nefnilega þannig að dagurinn byrjaði klukkan átta í morgun og var ferðinni heitið niður í MR að taka þátt í bráðskemmtilegri liðakeppni í stærðfræði. margur fussar og sveiar og sá má bara eiga sitt fuss og svei því að ég hef varla verið hressari en um hádegisbil í dag. en dagurinn var ekki á enda. við tók fjáröflun fyrir utanlandsferð í handboltanum og fór hún fram í nýrri geimstöð IKEA. ég gegndi því göfuga starfi að telja fólk inn í búðina og voru hvorku meira né minna en 8200 manns taldir alls. þarna stóð ég í þrjá tíma með kostulega skemmtilegum mönnum sem dreifðu bæklingum til fólks. ég tók þessa rútínu og gjörsamlega saltaði hana. svo tók við bráðskemmtilegt afmæli og var það punkturinn yfir i dagsins. ekkert var lært bóklega í dag en þó nokkuð andlega. sælir séu sáttir.

........you make the world smile back

siggi

já, kannski ég láti vita af því að ég er á lífi. bara svona ef einhverjir urðu hræddir um líf mitt sökum skriftareklu. ég væri nú örugglega nokkrum sinnum látinn og jafnmörgum sinnum lífgaður við ef við ættum að dæma fólks lífs eða liðið út frá því hversu duglegt það væri við að krafla einhverju saman og birta það á bloggsíðum sínum. en allavega, ég er enn fyrir ofan græna torfu.

já ég held að það hafi verið nóg að gera hjá mér sem hefur haldið í mér lífinu. ræðukeppni, krónískar æfingar og ensk stílaverkefni. MR-ví dagurinn stóð fyrir sínu og er addi enn að ná súra bragðinu úr sér (fór allavega heim súr í bragði eins og......eitthvað sem er mjög súrt ). síðan lauk árshátíðinni í gær með kvöldverði og "mögnuðum" dansleik í orðsins fyllstu merkingu. holdið var hlaðið orku meirihluta kvöldsins, að hætti stebba hilmars, en sömu sögu er ekki að segja um nóttina og morguninn í heild sinni. ég vaknaði nefnilega á slaginu fimm mínútur yfir tólf og það er ekki oft sem það skeður hjá mér. ef einhverju er við að bæta þá byrjar tímabilið í handboltanum í næstu viku og er maður á fullu að reyna að stilla sig inn á það, andlega og líkamlega. þeir sem hafa áhuga mega endilega staldra við í nokkrar mínútur á einhverjum leiknum því að það er aldrei leiðinlegt að spila með einhverja sem manni stendur ekki á sama um sitjandi á pöllunum. því að það er ekki bara hausinn á manni sjálfum sem kemur manni í gang.

hlutur dagsins a.m.k. er tónlist og sér í lagi Coldplay og Dire Straits - on every street

gangið heil til skógar því skógurinn er sneisafullur af stórkostlegum hlutum.

Stuck in perfection

Sigurður

How long before I get in? Before it starts, before I begin? How long before you decide? Before I know what it feels like? Where To, where do I go? If you never try, then you'll never know. How long do I have to climb, Up on the side of this mountain of mine? (coldplay)

ræktaðu umhverfið með því að rækta sjálfan þig, og þegar umhverfið blómstrar blómstrar þú í leiðinni og hvað í heiminum er betra, ég veit ekki, hver hefur ekki pælt í því hvaða furðulega fyrirbæri draumar eru. ég er óhræddur við að veðja því að flestir hafa dreymt um það að draumar sínur rættust einhvern tímann. ja, allavega ég.

mig langar til útlanda, og eitthvert langt, helst í heimsreisu, en það er kannski helst til fjarlægur draumur, or what. sjá eitthvað framandi, stórbrotið og víkka smá sjón-og hugsunarvíddina. helst með öðrum líka.

tilgangur lífsins er eitthvað óhlutstætt. hugsa og að vera sjálfur hugsaður einhvers staðar annars staðar. tilgangurinn er að hlusta og að vera hlustað á. sjá og vera séður. standa í lappirnar og reisa aðra upp, breiða út faðmana og horfa til himins.

live what you dream, and dream what you like.

ble

skrítið, mér fannst frekar furðulegt að vera allt í einu að fara í menntaskóla. nokkurs konar þrep upp í fullorðinsárin en svo þegar á botninn er hvolft fær maður svona afbrigði af sömu tilfinningu og þegar maður byrjaði í áttunda bekk. án gríns finnst mér elstu bekkingarnir í mr vera svipaðir og mér fannst 10. bekkingar vera þegar ég byrjaði í áttunda. hvað um það.

og handboltinn byrjaður aftur á, ja kannski ekki alveg fullu, en svona samt á góðu tempói. langþráð uppbygging á líkamlegu og andlegu formi hafin aftur og veitir kannski ekkert af. finn svona aðeins fyrir smá ryði í bæði haus og líkama. ætla mér samt að smyrja það vel á komandi tímabili, og nota þennan vetur kannski aðallega til að byggja upp smá vöðvamassa, ég er allavega ekki þekktur fyrir að vera neitt svakalegt vöðvabúnt. langur heldur ekkert sérstaklega, og mun örugglega ekki, verða svipað gámaflutningaskip og sigfús sig. og sverrir björns. t.d. legg meiri áherslu leikskilning heldur en lóðin.

svona aðeins til að koma kennurunum að þá held ég að enskukennarinn minn sé haldinn ofsahraðabrjálæði. manneskjan er á milljón. í fyrsta tímanum hjá henni hafði maður allavega ekki við að koma því í kollinn á manni það sem hún sagði, hvað á að koma því á blað. held að þetta sé skýrt brot á löglegum hámarkshraða.

allavega.

gangið glöð og "know your limits"

siggi

þá er maður kominn aftur inn undir þak rafmagnstækja. tölvur, sjónvörp,eldavélar og svo má lengi telja mæta manni í stigaganginum þegar maður loks er kominn úr hálfsmánaðar tjaldvagnsdvöl undir nær berum himni. og eitt uppgötvaði ég í tíunda skiptið þetta sumarið eins og önnur sumur. ísland er fallegasta land í heimi!!! og hólf þjóðerniskenndarinnar í mér skilur ekki hvers vegna fólk er að fjárfesta í öllum þessum utanlandsferðum þegar við höfum þessa líka yndislegu náttúrudýrð fyrir framan nefið á okkur. íslendingar leita of langt yfir of skammt. en innst inni vilja hólf náttúruverndar, hólf fegurðar, hólf væntumþykja, auk eigingirnar þarna inni á milli einhvers staðar, staldra við fullyrðingar þjóðerniskenndar. látum náttúruna njóta sín án átroðnings þúsunda manna. nóg er um alla þessa útlendinga sem falla í gildru auglýsingaherferðar íslands í útlöndum. eigingirnin segir að það sé fínt að sem fæstir ferðist um frón vort, er ekki gott að fá að vera í friði svona rétt einu sinni.

ég verð að koma örlitlu inn svona rétt þegar tækifæri gefst og ætla ég að tala sem örlítill sjálfsskoðanadýrkari og alhæfa smá. þið megið og eigið, eða hvorugt, að vera ósammála. það er nefnilega eitt sem ég skil ekki og hef lent í hrókarökræðum vegna. það eru svokallaðar sólstrandaferðir sem heilla mjög marga að mér skilst. ferðir þar sem áfangastaðurinn er baðströnd í einhverju miðjarðarhafsríkinu. það eru þessar ferðir sem mér þykir miður að fólk eyði tíma í. það að liggja daginn út og inn með lokuð augun í 30 gráðum í stórum sandkassa með fólk í gámavís í kringum sig, einnig liggjandi. sumir kalla þetta hvíld frá daglegu amstri auk smá sólbrúnku í bónus. ég spyr, er ekki alveg það sama að vera á baðströnd á spáni og í frakklandi, á ítalíu eða í portúgal. ef ég stunda svoleiðis ferðir á misjöfnum stöðum í nokkur ár, get ég þá greint á milli ferðanna. verður þetta ekki bara grautur af svipuðum minningum.

hvað ef ég færi eitt sumarið til parís að skoða mig um, í sömu ferð á vínakra í frakklandi en næsta sumar kannski til grikklands að skoða merkar fornleifar og náttúrufegurð. gæti ég ekki frekar greint á milli ferðanna auk þess að hafa í raun upplifað “meira”. ég er ekki fastur í sömu rútínunni ef ég breyti til á hverju sumri. þessi rútína er nefnilega hættuleg og þegar fólk segist fara í sólbaðsstrandaferðir til að fá afslöppun og hvíld er fólkið þá ekki fast í nokkurs konar rútínu. endalaus hvíld. auðvitað er hvíld mikilvæg en það er hægt að hvílast á annan máta en að liggja og upplifa í sjálfu sér ekki neitt.

punktur.

heyriði varðandi sumarfríið nýafstaðna ætla að henda smá myndapakka inn á síðuna. ég er samt í vandamáli með eitt og það er að setja myndirnar inn. þær vilja nefnilega breytast í lítið rautt X upp í horninu. ef einhver gæti hjálpað mér væri það vel þegið. myndirnar gætu dregist en reyni að drífa mig.

er að reyna að uppfinna eitthvað heilræði en það gengur misjafnlega. þess vegna langar mig að vera svolítið háfleygur og setja tvö gömul og gild.

þú verður að vita í hvaða höfn þú stefnir,

til þess að fá byrinn sem ber þig þangað.

(Markús Anneus Seneka)

það rætist alltaf sem maður hefur fulla trú á;

trúin kemur því til leiðar

og ég held að ekkert rætist

fyrr en maður trúir því fullt og fast.

(Frank Lloyd Wright)

siggi

vá, nú er ég eitthvað tómur. fyndið, því að ég er nú einu sinni kominn í sumarfrí. vinnunni lokið og þriggja vikna afslöppun framundan. ætti ég ekki að vera uppfullur af einhverjum hugmyndum sem gaman væri að fara alla leið með. ég hefði haldið það. kannski þetta sé sú tilfinning að eftir mánuði þar sem allt er á fullu þá er erfitt að fá frí því þá einhvern veginn finnst manni eins og maður eigi að vera að gera eitthvað. veit ekki.

eins og ég segi hef ég ekkert mikilvægt og snertandi málefni að ræða um, en svona er það bara stundum. ég fór hins vegar í golf í gær með honum júlíusi nokkrum, verðandi mági mínum. það er nú ekki frásögu færandi nema hvað að þarna týndi ég golfsveiflu minni gjörsamlega. það hreinlega gekk allt á afturfótunum en ég náði sem betur fer þó að kára 8 holur því á þeirri níundu, sem er mjög stutt par 3 hola, fór allt forgörðum. ég eyddi einhverjum 4 til 5 boltum í það að slá, þó óviljandi, út í móa með ekki flóknari kylfu en sand-wedge-i og hefði ég auðveldlega getað lagt allt í rúst í nálægu klúbbhúsi ef ég hefði ekki hætt á teig eftir 5 bolta. ég held ég verði nú annaðhvort að athuga þessa forgjöf sem ég er með eða fara í kennslu. sem betur fer gekk ég ekki eins langt og í nýlegri SS-pylsu auglýsingu. 

fór á pirates of the ca. 2 í gær og mæli með henni. jack sparrow er einn fyndnasti karakter sem ég hef kynnst.svo er ég að pæla í að skella mér á sigurrós ásamt systur minni í kvöld enda frítt "inn".

"Kemur Siggi"  (júlíus)

move on

siggi

lífið er annaðhvort breiðstræti eða húsasund sagði einhver. veit svo sem ekki hvort viðkomandi hafi sagt neitt um það mál en það skiptir kannski ekki máli.

hey, ég datt inná frekar fróðlegan og fræðandi útvarpsþátt á rás eitt um daginn þegar ég var eitthvað að þvælast í bílnum með pabba. umræddur umræðuþáttur var um "ástöndin" í afríku og sýn okkar hér í heimi "velmegunar" á málið. ég ætla ekki að kryfja þáttinn í mél enda man ég ekki helminginn af honum. eitt er nú samt víst að hann var þrælmagnaður. athygli mína vakti punktur um hinn "siðmenntaða" vestræna heim. við höldum öll að allt sé á hvolfi í afríku og hungursneið og einræðisherrar með stríðsfíkn vaði þar um eins og eldur í sinu. málið er það að fjölmiðlar eru fæðusafnarar okkar af fréttum úti í heimi. hver fréttatími er saminn eftir ákveðinni formúlu. og í þeirri formúlu skal vera ein ef ekki tvær fréttir um agalegt ástand í framandi löndum. og jú bíddu. hver nennir að horfa á frétt um flugvél sem lenti heilu og höldnu á heathrow flugvelli. væri ekki betra að birta frétt um flugslys á heathrow þar sem 300 manns fórust. áhugaverðara ekki satt. það er nefnilega þannig að krassandi fréttir af slysum eða því um líku selja meira, rétt eins og nekt í auglýsingum selur. sex sells. misery makes money (og kannski öfugt...hmmmm.). er þetta hinn siðmenntaði vestræni heimur. nei vestrænn heimur er ekki hrísgrjóni siðmenntaðri heldur en nokkur annar heimur. face it.

annars fór ég í mína fyrstu veiðiferð um síðustu helgi og hafði þrælgaman af. um er að ræða fluguveiðar þar sem flugur voru agnið en ekki bráðin. ég var í för með kunningja mínum og föður hans og lærði marga hluti tengda veiði sem urðu fyrir fordómum hjá mér áður fyrr. til gamans má geta að ekki beit neinn fiskur á öngul minn en mér tókst nú samt að veiða stöngina mína eins furðulegt og það er.

jæja góð vika að baki og vonandi önnur eins framundan.

brostu við heiminum, þá brosir heimurinn við þér

moby - southside o.fl.

siggi.........zzzzZZZZ

get varla hamið gleði mína.

allt frá því er ég byrjaði í handbolta hefur þátttaka á alþjóðlegu stórmóti verið minn helsti draumur þess efnis. þvílík vinna hefur verið lögð að því marki bæði af leikmönnum og forráðamönnum til að gera þann draum að veruleika. í fyrra lagðist aldursflokkurinn minn í FH í víking til svíþjóðar á eitt stærsta "youth cup" sem haldið er í heiminum, eða Partille Cup. það mót gekk vonum framar, liðið endaði í 5-8 sæti og strengdum við þess heit að gera betur að liðnu ári.

og viti menn.

áhugasamir hafa kannski fylgst með gangi mála undanfarna viku en ef ekki þá varð það ljóst síðastliðinn sunnudag að 90 - árgangur FH kk. varð Partille meistari í fyrsta skipti í sögu félagsins. það besta við þetta allt saman var að sjálfsögðu það að ég var innanborðs.

maður er nú eiginlega orðlaus. ég meina, hvað er annað hægt þegar einum stærsta mögulega titli í handbolta í þessum aldursflokki er landað. sunnudagurinn síðasti var vægast sagt stærsta stund ferils míns sem íþróttamanns, hingað til. en höfum eitt á hreinu. þetta er enginn endapunktur þó stór punktur sé. þetta er einungis stór byrjunarreitur sem verðugt er að byggja ofan á í komandi framtíð.

ég veit ekki hvort ég skuldi einhverja ferðasögu því að eins og margir vita þá er mjög erfitt að greina frá stórum atburðum í lífi sínu án þess að annað hvort komi þriggja klukkutíma ræða í belg og biðu eða þá að maður bara einfaldlega komi engu út úr sér. það eina sem hægt er að segja er það að ferðin var stórkostleg, utan sem innan vallar. flestir ef ekki allir stóðu sig frábærlega jafnt innan vallar sem utan og skiptir þá engu máli um hvaða aldursflokk er rætt.

jú kannski ég gefi smá skýrslu fyrir áhugasama um gang 90 - liðsins. (bendi á partillecup.com)

allt byrjaði þetta í riðlakeppni sem við fórum nokkuð létt í gegnum þó að spiluð hafi verið tvöföld umferð vegna fráfalls eins liðsins. eftir 8 riðlaleiki var ljóst að við trónuðum á toppi okkar riðils og förinni var heitið í 32 liða úrslit. þar mættum við ekki sterku liði frá belgíu sem stríddi okkur þó en mörðum við í lok leiks þriggja marka sigur. þar með var ljóst að við mundum mæta sænsku liði í 16 liða úrslitum sem sló okkur út í fyrra. við það efldumst við bara og unnum loks sex marka sigur eftir þvílíkan baráttu leik. gleðin var yfirgnæfandi og stefndum við hraðbyra í átt að titlinum. í 8 liða úrslitum var fórnarlamb okkar stórt sænskt félag, LUGI HF. mjög sterkt handboltalið sem á ekkert nema bjarta framtíð framundan. leikurinn vannst 17 -13. í undanúrslitum unnum við partille meistara síðast árs, BK Heid, með 2 mörkum þó staðan í hálfleik væri 12 - 5 fyrir FH. úrslitaleikurinn blasti við og fyrst við vorum komnir svona langt gat ekkert stoppað okkur. ekki einu sinni HK Eskil, svíþjóðarmeistarar með meiru. til að gera langa sögu stutta var brjáluð stemning hjá íslensku stuðningsmönnunum og voru þeir áttundi maður okkar í þeim leik. leikurinn endaði 18 - 16 og markmiðinu náð undir miklum þokulúðra blæstri í bókstaflegri merkingu. bikarinn á loft og allt ætlaði um koll að keyra.

jæja svona rétt í lokin ætla ég að benda ykkur á myndir frá mótinu auk þess þegar bikarinn fer á loft. þær má nálgast á :

www.blog.central.is/fh_partille

Til hamingju FH-ingar

siggi

fjúmm - ping - sjúmm - dúmm dúmm.......og kúlan stoppar hársbreidd frá holunni. já þeir sem ekki eru búnir að kveikja á perunni þá var ég sona --> <-- langt frá því að eiga draumahögg mitt í golfi, eða holu í höggi. atburðurinn átti sér stað á fyrstu braut litla Hvaleyrarvallarins síðasta sunnudag er mig minnir. meðfylgjandi mynd segir sitt. þennan dag vöknuðu fjórir galvaskir einstaklingar, pabbi, systir mín, ég og vinur minn, upp um klukkan átta að morgni og skelltu sér í golf. það er ekki frásögu færandi nema hvað að allir léku draumagolf í þessu líka blíðskapar veðri og höfðu unun af. ég held meira að segja að nokkur persónuleg met hafi fallið. ég ætla að nota tækifærið og hvetja alla til að láta á reyna í golfinu. golf er eins og pringles: einu sinni smakkað, þú getur ekki hætt

ruðrugis

það finnst mér svolítið skemmtilegt, og ég fæ mjög góðan tíma og tækifæri til að leika mér að því í vinnunni, að reyna að skyggnast inn í umhverfið. helst kannski manneskjur. og þá meina ég það sem margir, ef ekki allir, einhvern tímann hafa óskað sér. jú auðvitað er ég að tala um það að átta mig á hugsunum annarra og hvernig fólki líður þegar það umgengst mann. verðugt og skemmtilegt viðfangsefni þar. svo er gott að hafa það til hliðsjónar að áður en þú ferð að átta þig á öðrum skaltu átta þig á sjálfum þér.

jæja, nú fer að styttast í heldur betur stórt verkefni, leyfi mér nú samt að halda að það verkefni sé löngu byrjað. umrætt verkefni er margþjóðlegt handknattleiksmót í ríki Svía sem hefst þann 2. júlí n.k. og stendur yfir í u.þ.b. viku. ég er ekki frá því að fiðrildið í maganum mínum sé að ergjast með hverjum deginum þó að maður telji sig nú vera kominn með nokkuð mikla reynslu af stórum mótum. og auðvitað er stefnan sett á dolluna, er það ekki annars. áhugasamir geta fylgst með gangi mála á blogg-síðu flokksins, línkur hér til vinstri - handboltinn-, get lofað ykkur því að það mun rjúka úr lyklaborðum ofvirku fararstjóranna.

í lokin verð ég að minnast á aldeilist frábæra ferð upp á golfvöll seint í gærkvöldi. þá fórum við systir mín og nutum lengsta dags ársins með kylfu í annarri hendi og kúlu í hinni. hreint út sagt magnað að heyra kirkjuklukkurnar slá tólf en samt rétt glitti í sólina. nota bene þá fórum við systkinin á kostum á síðustu holu þessarar ferðar. thumbs up.

ákvað að breyta um lúkk á síðunni, fannst hitt of dimmt, vildi aðeins gera þetta bjartara.

live in a light, not in a night

vona að ykkur líki það

verður ekki lengra

sólarkveðjur. siggi

eins og að stíga inn í myrkvað herbergi, loka á eftir sér, læsa, og síðan kveikja ljósin. eða. stíga inn í herbergi, kveikja ljósin og lítast vel á það, en stíga svo hikandi aftur út. mér líður einhvern veginn svona þessa dagana. sitt lítið af hvoru. skrítið. varfærni og það að grípa tækifærin þegar þau gefast. fer ekki alltaf vel saman. að stinga sér í djúpu laugina eftir að hafa skoðað vatnið. bara ef það tækist nú stundum. hef verið á sundlaugarbakkanum en verið of seinn. ég held allavega að ég hafi verið of seinn. veit svosum ekki. hlutirnir gætu breyst í komandi framtíð. er ekki málið bara að sjá til þegar maður getur ekki aðhafst og gera eitthvað í málunum þegar færi gefst. frumkvæði.

s.i.g.g.i

komiði öll margsæl og -blessuð. kannski kominn tími á að ég hripi ögn niður á þessa litlu síðu sem ég er með. kannski helst beri að nefna það að loks hef ég fengið almennilega vinnu, vinnu þar sem hugtök eins og einbeiting, samvinna og kannski mest mannleg samskipti eru höfð í hávegum ef svo má segja. þessi vinna er kölluð competo eða jafningjafræðsla á máli íslendinga og lofar byrjunin góðu eftir tvo vinnudaga. ég gæti haldið áfram fram að jólum við útskýringar á vinnunni svo að ég sný mér að öðru. gærkvöldið rann í garð með útskriftarathöfn úr grunnskóla í skauti sér. vægast sagt frábærlega vel að þessu kvöldi staðið og stóð fólk í biðröðum eftir að komast inn. okkar ástkæri nemendaráðsformaður hélt svona líka góða ræðu og inn á milli stigu vaskir própanólar á stokk og skemmtu lýðnum með príðum. það gladdi mig einnig mjög hversu margir nemendur fengu ágætis-einkunnir og hlýtur skólinn að hafa tæmt eitthvert bókasafnið hér í bæ. hvað mig varðar þá held ég að þorrinn af þessum bókum hafi runnið í minn faðm, svo segir allavega eldhússborðið. góð skólasystir mín hafði það á orði við mig í gær hvort ég væri ekki til í að koma á fót bókasafni með sér, og vitiði, ég held að það sé bara nokkuð góð hugmynd. ég vil samt koma einu á framfæri sem mér þykir nokkuð mikilvægt. það er hvorki hægt að mæla persónuleika, hegðun, félagsfærni né hæfni til að lifa með tölum og útreikningum. tölurnar mæla eingöngu hluta af greind svo sem pláss þar sem stærðfræðiformúlur, félagsfræðihugtök og kannski smá aðlögun komast fyrir.

að lokum langar mig að ausa aðeins úr viskubrunni einnar bókarinnar, nánar tiltekið bókinni gullvæg gildi.

Höfuðmálið í þessum heimi er ekki hvar við erum stödd, heldur á hvaða leið við erum. (Oliver Wendell Holmes)

Þakka kærlega fyrir mjög svo eftirminnileg ár

siggi    

ég verð að segja það hreint út að álit mitt á íþróttum hefur snarminkað eftir atburði gærdagsins. það vildi nefnilega svo skemmtilega til að ég þurfti að meiða á mér ökklann, datt í vörn í handbolta og fékk ekki léttasta línumanninn í bransanum ofaná fótinn. kannski þetta sé eitthvert stundarbrjálæði í mér því að mér hefur nú fundist nokkuð gaman af íþróttum mörgum hverjum og þar á meðal handbolta sem ekki er þekkt fyrir vettlingatök. þá hef ég náð þeim árangri að hafa snúið upp á báða ökklana mína á tæplega ári. utan þessa atburðar hef ég samt verið að velta fyrir mér hvort að íþróttir eins og handbolti séu ekki að missa þetta hugarfar sem kennt er við íþróttirmannslega hegðun, það að bera virðingu fyrir andstæðingnum og hafa skemmtunina að leiðarljósi. á mínum stutta ferli í handbolta hefur maður heyrt margan þjálfarann öskra inn á völlinn -DREPTU #%&"$&# SKYTTUNA- eða -DRULLAÐU ÞÉR Í VÖRN ÞARNA.........- og margt fleira. svo ég spyr mig : er þetta sú fyrirmyndarhegðun sem þjálfarar eiga að sýna? er íþróttin að missa gildi sitt sem sjálfsuppbyggjandi og heiðarlegt áhugamál. ja maður spyr sig. kannski eina vitið sé bara að hætta þessari vitleysu og finna sér annað sport þar sem heiðarleiki er hafður í hávegum. í lokin verð ég að hafa eftir slökkviliðsmanni sem kenndi okkur skyndihjálp um daginn. hann sagði að íþróttir sökka og handbolti væri t.d. asnalegt og tilgangslaust hnoð. kannski eitthvað að marka orð hans. bjóða þessar íþróttir ekki einfaldlega upp á meiðsli því að varla er til sá maður sem ekki er algjörlega ónýtur líkamlega eftir feril sinn.

með íþróttamannslegum kveðjum

siggi